21 Şubat 2017 Salı

Sparta Kralı Leonidas’ın huzuruna üç kez çıkan koşucu: Aykut Çelikbaş



246 kilometreyi 36 saatin altında koşmak. Evet evet yazım hatası, rakam fazlası yok. Tam 246 kilometre, zaman sınırınız ise 36 saat. Spartathlon’dan bahsediyorum, yani M.Ö. 490 yılında, o zamanın en iyi koşucusu Pheidippides’in, Pers ordusunun saldırısına karşı Spartalılardan yardım istemek için gerçekleştirdiği koşuyu temsil ediyor. Kayıtlara göre bu koşucu 36 saatte bunu başarmış. İşte 1983 yılından beri bu süre kriterine göre düzenlenen Spartathlon’a tam 3 kez katılıp bitiren bir koşucumuzla söyleştik sizin için. Karşınızda birçok koşucunun örnek aldığı başarılı ultramaratoncu, son derece mütevazı, aynı zamanda samimi insan Aykut Çelikbaş.

Alpay Sönmez

1-Öncelikle sizi tanıyabilir miyiz? Aykut Çelikbaş kimdir? Nerde doğmuş, neler yapmış, sporculuk hayatı, iş hayatı, özel hayatı, biraz bize Aykut’u tanıtır mısınız?
Merhaba, öncelikle teşekkür ederim. 1976 Ankara doğumluyum. Çocukluktan itibaren çeşitli spor dallarıyla uğraştım ama bunların arasından basketbol benim için en büyük bir tutkuydu. Üniversite yıllarına kadar hem okul takımlarında hem de amatör kulüplerde basketbol oynadım. Bunun dışında hemen her spor dalında iyi bir izleyiciydim. Eskişehir Anadolu Lisesi’nden sonra Makine Mühendisliği okudum ama bunun yapmak istediğim bir meslek olmadığına karar verdikten sonra önüme çıkan bir fırsatı değerlendirerek Amerika’da Eastern Michigan Üniversitesi’nde Technology Management bölümünü tamamladım.
O dönemde 10 yıl boyunca spordan uzak kalmıştım. İşim gereği bütün gün bilgisayar başında hareketsiz kalan biri olduğum için çok kilo almış ve Türkiye’ye döndükten sonra üç haneli rakamlara yaklaşmaya başlamıştım. Biraz kilo vermek için 2009’da koşmaya başladığımda durmadan 500 metre bile koşamıyordum. Okuyup araştırarak ve hem fiziksel hem de zihinsel yönden kendimi sürekli geliştirmeye çalışarak önce maraton sonra ultramaraton koşmaya başladım. Son 7 yılda aralarında dünyanın birçok tanınmış ultramaratonun da olduğu çok sayıda ultramaraton koştum. 2013’ten bu yana Salomon Türkiye ve Suunto Türkiye sporcusuyum. Koşu dışında iyi bir sinema ve spor izleyicisiyim ve çeşitli konulardaki kitaplar ve belgeseller ilgi alanım içinde.

 
fotoğraf: Galip Akkaya

2-Koşmanın anlamını koşanlar az çok biliyor, hiç koşmamışlar için bize koşmak ne demek, sizin için ne ifade ediyor, ne hissediyorsunuz koşarken, anlatır mısınız?
Evet, herhalde koşan bir kişiye sorulabilecek en zor sorulardan biri bu. Aslında koşmanın ifade ettiği şeyler benim için sürekli değişti. Basketbol oynadığım dönemde antrenmanlarda yapılan topsuz düz koşulardan nefret ederdim. Daha sonra kilo vermek için başladığım bir aktivite haline geldi. Daha sonra önüme küçüklü büyüklü hedefler koyup, bu hedefler doğrultusunda kendimi geliştirmenin güzelliğini gördüm.
Sonra koşunun adil bir spor olduğunu gördüm. Kendinizi geliştirmek istiyorsanız kestirmelere ve kısa süreli planlara yer yok ama bilinçli şekilde ilerlerseniz mutlaka gelişme gösteriyorsunuz. Kısacası ne koyarsanız onu alıyorsunuz. Bunu yapmak süreklilik, disiplin, planlama ve kararlılık gerektiriyor. Bunlar da sadece koşuda değil, hayatın her alanında size yardımcı olacak önemli özellikler. Bugün ise koşmak, uyumak ve yemek yemek gibi hayatımın bir parçası. Koştuktan sonra vücudunuzda bir yorgunluk hissedebilirsiniz ama zihniniz dinlenmiş ve yenilenmiş oluyor. Arkadaşlarla koşuyorsam güzel bir sohbet anlamına geliyor. Eğer yalnız koşuyorsam, zihnimin açılması ile kafamdaki sorulara farklı perspektiflerden bakarak cevap bulabiliyorum.
3- Koşu yeni yeni bizim ülkemizde hayatımıza dahil oluyor. Ancak hala niye koşuyorsun, kaçıncı oldun, insan koşmak için yaratılmamış, kendini sakatlayacaksın, yaşlanınca dizlerin tutmayacak gibi yaklaşımlara maruz kalıyoruz. Bu yaklaşıma doktorlar da dahil. Koşmak ve insan fizyolojisi üzerine ne dersiniz? Koşmak doğamıza aykırı mı?
Aslında insanlık tarihine bakarsak, koşmak değil bütün gün bilgisayar veya televizyon başında oturmak insan fizyolojisine aykırı. Özetlemek gerekirse, birçok yırtıcı hayvanın aksine, insanın ulaşabildiği maksimum koşu hızı çok düşük. Avlanmak için pençeleri yok, ayrıca ağız ve diş yapısı parçalamaya müsait değil. Ama düşük hızda çok uzun mesafeler koşabilmek için hiçbir memelide olmayan çok önemli özellikleri var. İki ayak üzerinde koşabilmesi, sadece avuç içlerinde ter bezi bulunan çoğu memelinin aksine ter bezlerinin tüm vücuda yayılmış olması ve çok daha az tüylü olması bunların başında geliyor.
Diğer memeli hayvanlar kısa sürelerde yüksek hızda koşabiliyorlar ama vücutları çok ısındığı için bunu devam ettiremiyorlar. İnsan ise terleyerek vücudu soğutabilme yeteneği ile çok uzun süreler koşabiliyor. Ateşli silahların, hatta ok ve yayın keşfedilmesinden önce çok uzun bir dönemde insanoğlunun kendinden çok daha büyük ve güçlü hayvanları yorma yöntemi ile avlayarak hayatta kalmasının sebebi de bu özelliklerinde yatıyor. Bu konuda detaylı bilgi sahibi olmak isteyenler için Daniel Lieberman’ın The Story of the Human Body kitabı son derece iyi bir kaynak.
Dolayısı ile koşmak insan vücudu için en doğal eylemlerden biri. Bütün gün hareketsiz kalmak ise teknolojik gelişmelerin sonunda ortaya çıkan çok yeni bir süreç. Bugün Londra, Berlin, New York gibi büyük maratonlara baktığınızda, çoğu sporcu olmayan yüzbinlerce kişi başvuruyor ama katılım limiti olduğu için aralarından sadece 40-50 bin kişi koşma hakkı kazanıyor. Dolayısı ile gelişmiş ülkelerde bu konuda artık pek bir tartışma kalmadı. Öte yandan her spor dalında olduğu gibi koşuda da belli riskler var. Dolayısı ile periyodik tetkikler sonucunda bilinçli ve kademeli şekilde yapılması şart. Fakat unutulan şey şu ki, spor yapmadığınız zaman fazla kiloya, düzensiz beslenmeye ve hareketsizliğe bağlı olarak çok sayıda hastalığa yakalanma şansınız daha fazla. Koşmanın insan psikolojisine sağladığı faydalardan bahsetmiyorum bile.

fotoğraf: Başak Gürbüz Derman

3-Ultramaraton nedir diyelim önce. Bize ultramaraton nedir anlatır mısınız? Türkiye’de düzenlenen ultramaratonlar hakkında kısa kısa bilgiler verir misiniz? Eksiklikleri, artıları, avantajları vs?
Ultramaraton tanım olarak maraton mesafesi olan 42.195 metreden uzun olan tüm koşulara verilen bir isim. Genelde mesafe ve süre bazlı olarak ikiye ayrılırlar. Mesafe bazlı olanlarda 50 km, 50 mil (80 km) 100 km ve 100 mil (160 km) gibi mesafeler ile daha çok karşılaşırız ama birçok yarışta böyle standart bir mesafe bulunmaz. Yarışın yapıldığı arazinin şartlarına göre mesafe değişir. Bu yarışlarda amaç önceden belirlenmiş zaman limiti içinde bu mesafeyi tamamlamaktır.
Süre bazlı olanlar ise genelde kısa bir parkurda tur atılarak yapılır. Örneğin, bir kilometre uzunluğundaki bir parkurda 12 saat boyunca koşabildiğiniz kadar çok koşmaya çalışırsınız. Alışık olduğumuz yol koşularının aksine ultramaratonlar dağlar, ormanlar ve çöller gibi her türlü hava ve zemin şartlarında düzenlenebilir. Ağırlıklı olarak tek seferde olsa da bazı yarışlar birden fazla günde de koşulabilir. Yine kısa yol koşularında görmediğimiz şekilde birçok ultramaratonda yağmurluk, ilk yardım malzemesi vs. gibi yanınızda taşımanız gereken zorunlu malzemeler bulunur çünkü arazide bir sorun yaşarsanız en azından belli bir süre kendi kendinize yeterli olmanız gerekir.
   
5-Spartathlon’a gelelim, ben amatör bir koşucu olarak bu koşuya dair bilgilerim mevcut, ama adını ilk kez duyanlar için bize spartathlon nedir anlatır mısınız? Diğer ultramaratonlardan farkı nedir? Daha uzun mesafeli yarışlar var dünyada, neden Spartathlon çok daha büyük anlam ifade ediyor koşucular için?
Evet dünyada çok farklı ultramaratonlar var. Spartathlon ultramaraton dünyasında birkaç açıdan önemli bir yere sahip. Öncelikle tarihte kayıt altına alınmış ilk ultramaraton koşusunu simgeliyor. Herodot’tan günümüze ulaşan belgere dayanan yarış M.Ö. 490 yılında, o zamanın en iyi koşucusu Pheidippides’in, Pers ordusunun saldırısına karşı Spartalılardan yardım istemek için gerçekleştirdiği koşuyu temsil ediyor. Bu kayıtlara göre Pheidippides, Atina’dan başlayıp 246 km’lik mesafeyi 36 saat içinde koşarak Sparta Kralı Leonidas’tan yardım istiyor. 1982 yılında İngiliz ultramaratoncular bir insanın bu mesafeyi bu süre içinde gerçekten koşup koşamayacağını anlamak için konunun uzmanı tarihçilere danışarak en uygun rotayı çıkarıyorlar ve 1983’ten itibaren her sene Spartathlon düzenlenmeye başlıyor.
Yarışa katılmak için önce başka yarışları belli sürelerin altında bitirerek belirlenen kriterleri karşılamanız gerekiyor. Dolayısıyla yarış her sene Eylül ayının son haftasında dünyanın en iyi yol ultramaratoncularını kendisine çekiyor. 34 yıllık tarihinde bitirme ortalaması ise %40 civarında. Dünyadan 400 koşucunun davet edildiği yarışın zorluk derecesini arttıran faktörlerden bazıları ise 29-30 derece ortalama sıcaklık, 160 km koştuktan sonra aşılması gereken bir dağ ve her birinin ayrı zaman limiti olan 75 kontrol noktası bulunması.
Tüm bunların yanında Spartathlon, olimpik idealleri temel alan bir yarış. 50’den fazla ülkeden koşucular bir hafta boyunca yan yana 5-6 otelde kalıyorlar. Dolayısı ile bir nevi Olimpiyat köyü havası yaratılıyor. Her ülke yarış için özel formalar, logolar hazırlıyor ancak rekabetten ziyade bu büyük meydan okumaya karşı tüm ülkeler arasında büyük bir dayanışma ve yardımlaşma ortamı oluşuyor. Atina’dan başlayıp 36 saat içinde 246 km uzaklıktaki Sparta şehrine ulaşan ve yarışın bitişini simgeleyen Leonidas heykeline dokunmayı başaran her koşucu mitolojik bir kahraman gibi karşılanıyor.
6-Siz bu maratonu tamamlayan, bu topraklardan çıkmış ilk, ve hala, tek koşucusunuz. Bu koşuya katılma fikrinin nasıl oluştuğunu, nasıl hazırlandığınızı anlatır mısınız? 3 kere katıldınız, neler hissettiniz koşarken, 3 yarıştaki 3 Aykut’u kıyaslar mısınız?
Spartathlon’u ilk olarak 2010 yılında duydum. O zamana kadar üç kez maraton mesafesini koşmuştum ve Türkiye’de henüz ultramaraton yarışı yoktu. Konu hakkında bulduğum tüm yabancı kitapları ve yazıları okuyordum. 100 mil (160 km) yarışları dünyada oldukça popülerdi ve en uç yarışlar olarak görülüyordu. O zamanlar 160 km koşmayı hayal bile etmekte zorlanırken 246 km’yi tek seferde ve 36 saat içinde koşmanız gereken bir yarışın olduğunu öğrendim ama bunun birkaç “deli” tarafından koşulan deneysel bir koşu olduğunu düşünüp üzerinde durmadım. Açıkçası mesafe ve süre o kadar saçmaydı ki, mutlaka işin içinde başka bir şey vardır diye düşündüm ve önemsemedim.
2011’in Ekim ayında İspanya’ya giderek 160 km’lik bir yarış koştum. Yarışı bitirdikten sonra iki İngiliz koşucu ile yemek yiyorduk. İçlerinden biri dünyanın en tanınmış ve zorlu ultramaratonlarını koşmuştu ve hayalinin günün birinde Spartathlon’u bitirmek olduğunu söylemişti. Döndükten sonra bu kez ciddi şekilde araştırmaya başladım ve bunun hem tarihi önemi hem de zorluk derecesi ile ne kadar saygı duyulan bir yarış olduğunu anladım.  O andan itibaren en büyük hayalim bir gün bu yarışı koşmak ve bitirebilmekti.
2012 ve 2013’te Türkiye’de ve dünyada birçok ultramaraton koştuktan sonra 2014 için yaptığım başvuru kabul edildi ve yarışın 32 yıllık tarihindeki ilk Türk koşucu olarak start noktasında yer aldım. Yarış hakkında bulduğum her şeyi okumuş ve fiziksel olarak iyi hazırlanmıştım.  Bunun yaptığım en zor şey olacağını biliyordum ama tahminlerimin de ötesine geçti. 33 saat 47 dakika sonra bitirdiğimdeki mutluluk ise her şeye değmişti ama bir daha yapabileceğimi düşünmüyordum.
2015 geldiğinde kendimle yüzleşmem ve bunu bir daha yapıp yapamayacağımı kendime kanıtlamam gerektiğini hissettim. Hani acemi bir tavla oyuncusunun bir ustayı ilk oyunda yenip masadan kalkmasını düşünün. İşte bunun olmasını istemedim ve bir daha yapabileceğimi kendime kanıtlamak istedim. Sonuçta 2015’te özellikle son 50-60 km’de kendimi iyi hissettim ve 2.5 saat daha hızlı koştum. 2016’da yarışı üçüncü kez üst üste bitirdikten sonra kafamda soru işareti kalmadı. Hazırlığı ve kendisi ile gerçekten zor bir yarış ama tarihi, koşarken hissetirdikleri ve tüm dünyadan gelen koşucuların ortak bir hedef uğruna bütünleşmeleri ile benim için dünyanın en özel ve güzel yarışı.


7-Ultramaratonlara dönersek, kimi koşucular “dünyada ultramaraton koşanlar, yani bu işin hakkını verenler gerçekten koşuyor, ama bizim ülkemizde insanlar çıkıyor 60 km’lik parkurun 40 km’sini yürüyor, sonra çıkıyor 60 km koştum, diyor” gibi bir algı var. Buna katılıyor musunuz? Aşağı yukarı aynı mesafelerdeki bir ultramaraton ile bir maratonu kıyaslarsak, nasıl bir sonuç çıkar ortaya? Bu kıyas doğru mudur ayrıca?
Bu soru birkaç şekilde cevaplanabilir. Örneğin maraton mesafesini ele alalım. Spor geçmişi olmayan ve 30 yaşından sonra koşmaya başlayan biri için maratonu 4 saatin altında bitirebilmek iyi bir hedeftir. 3 saatin altına inmek ise hiç kolay değildir. Dünyada maraton koşanların sadece %2’si 3 saat altında koşabilir ve bunun için çoğu zaman en azından birkaç yıl sürecek oldukça ciddi bir hazırlık gerekir. Dünya rekorunun 2:02:57 olduğunu düşünürsek, maratonu 3 saatte koşan birinin de “yürüdüğü” iddia edilebilir.
Bu perspektiften baktığınızda ultramaratonlarda da aynı durum geçerli. Yüksek irtifadaki dağlarda koşulan 100 kilometrelik bir ultramaratonu birinci 15 saatte bitirirken, sonuncu 30 saatte bitirebilir ama bu durum yavaş olanın işinin kolay olduğu anlamına gelmez. Hatta uykusuzluk ve sindirim gibi başka sorunlar ortaya çıkacağı için ultramaratonlarda süre uzadıkça işler katlanarak zorlaşır.
Ayrıca ultramaratonlarda bazen öyle yokuşlar ve zeminler olur ki, düz yolda koştuğunuz efordan çok daha fazlasını yürürken harcarsınız. Buradaki yürüme eylemini düz yolda yürümekle karıştırmamak gerekir. Dünyanın en hızlıları da dağlık yarışların bazı bölümlerinde yürürler. Sonuç olarak her yarışın kendi şartlarına göre belirlenmiş bir zaman limiti vardır ve bu limit içinde bitirmek esastır.
8-Ülkemizde yeni yeni geliştiğini belirttik koşunun. Dünya örneklerine baktığında şehirlerin, özel bölgelerin hep bir koşusu mevcut. Ya bir maraton, ya bir yarı maraton ya da güzel bir ultramaratonu oluyor. Bizim ülkemizin coğrafyasını ve iklimini düşündüğümüzde hem maraton hem de ultramaratonlar için çok güzel lokasyonlar sunuyor. Yeterince gelişim gösteriyor muyuz yoksa yavaş mı ilerliyoruz?
Türkiye’de ultramaraton yarışlarının henüz 6-7 yıllık bir tarihi var. Özellikle Amerika ve Batı Avrupa’da 1950’lerden sonra organize ultramaratonların giderek arttığını düşünürsek bu konuda ne kadar geç kaldığımızı görebiliriz. Ancak buna rağmen tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de çok hızlı bir büyüme gözleniyor. Örneğin 2012’de bir elin parmağını geçmeyen sayıda yarış varken 2017’de düzenlenecek ultramaraton sayısı 25 civarında.
Tabii bu noktada sayı kadar kalite de önemli. Ben kısa süre içinde gelinen noktayı başarılı buluyorum çünkü temeller oldukça sağlam atıldı. Önceleri İstanbul’un Çekmeköy Ormanında başlayan küçük ölçekli yarışlarla, daha sonra da İznik Ultra’nın başını çektiği büyük organizasyonlar ile hem farkındalık yaratıldı hem de dünyadan önemli koşucular Türkiye’ye gelmeye başladı. Son birkaç yılda ise Salomon Cappadocia Ultra Trail çok önemli organizasyonlara imza atarak dünyanın en tanınmış patika ultramaratonlarının da aralarında bulunduğu Ultra Trail World Tour takvimine girmeyi başardı.
Kısacası yeni yarış düzenlemek isteyenler için önlerinde örnek alabilecekleri güzel yarışlar var. Şunu da belirtmek gerekir ki, yarışın büyük veya küçük olması önemli değil. Önemli olan belli standartlardan ödün verilmemesi ve yarış sayısı artarken kalitenin düşmemesi. Bence ülkemizdeki en büyük eksiklik ülkedeki yol koşularının yeterli hızda büyümemesi. Önce 5 ve 10 km yarışlarının sayısının artması ve İstanbul dışındaki çeşitli illere yayılması gerek. Ondan sonra bunu yarı maraton ve maraton mesafelerine taşıyarak, dünyadaki örnekleri gibi onbinlerce kişinin katılacağı yol koşuları yaratmamız gerekir. Böylece bu koşucu havuzu içinden ultramaratona daha sağlıklı bir geçiş olacaktır.
9- Size dönersek, önümüzdeki sene sizi tekrar Spartathlon’da görecek miyiz? Hedefleriniz nedir?
En büyük hedefim sağlıklı şekilde koşmaktan zevk almaya devam etmek. Yarışlara gelince, ülke içinden başlarsak, dediğim gibi 2017’de Türkiye’de birçok yarış düzenlenecek. Salomon Cappadocia Ultra Trail ve İznik Ultra mutlaka katılacağım yarışlar. Ayrıca Aladağlar Sky Trail, Mammut Tahtalı Ultra Sky ve Erciyes Sky Trail koşmayı planladığım yarışlardan bazıları. Eylül ayında Spartathlon’u dördüncü kez üst üste bitirmek ise en büyük hedefim olacak. Hazırlığımı ve özellikle yurtdışında katılacağım diğer yarışları buna göre planlamak zorundayım.


10-Koşuya başlamak isteyen, pc başından, tv önünden kalkıp bir şeyler yapmak isteyen gençlere, orta yaşlılara, yaşlılara ne önerirsiniz?
Öncelikle hepimiz spor yapma kültürü yeterince gelişmemiş bir ülkede yetiştiğimiz için ön yargılarını bir kenara koymalarını öneririm. Koşmayan kişilerden her duyduklarına inanmasınlar. Gelişmiş ülkelerde koşunun ne kadar yaygın olduğunu ve ne kadar büyük hızla büyüdüğünü araştırsınlar. “Ben sevmem veya ben yapamam” diye düşünenler için ben de dahil olmak üzere bugün koşan birçok kişinin başlamadan önce aynı düşüncelere sahip olduğunu söyleyebilirim. Yaşlı veya genç olmak inanın önemli bir kriter değil çünkü özellikle uzun mesafe koşmak için çok farklı özellikler gerekiyor. 60 yaşının üzerinde çok başarılı koşucu tanıdıklarım var. 
Kısacası koşuya engel bir sağlık sorunu olmayan ve 30 dakika durmadan yürüyebilen herkes bilinçli ve kademeli şekilde koşmaya başlayabilir. Motivasyonu yüksek olan herkesi sadece 8 hafta içinde durmadan 4-5 km koşabilecek seviyeye getirecek programlar var ve bunların dünyadaki başarı yüzdesi %90’ın üzerinde. Kafasında şüphesi olanlara söyleyebileceğim son şey şu: Deneyip devam etmezseniz kaybedecek fazla bir şeyiniz yok ama kazanabileceğiniz çok şey var. Son 3-4 yılda Türkiye’de hem yarış hem de koşan sayısı katlanarak arttı. Önümüzdeki 5 yılda etrafınızdaki birçok kişinin koşmaya başladığını göreceksiniz. Bence siz de denemek için fazla geç kalmayın!

Tüm yarış raporları, yazıları ve yarış sonuçları için: http://www.aykutcelikbas.com/



3 Ocak 2017 Salı

Bu ülkede ölmeden maraton koşabilmek




Maraton koşmak… Kararını vermek, o yolda hazırlanmak ve yapmak... Hepsi birbirinden zor aşamalar. Ölmeden yapılacaklar listesi hazırlasanız, içine mutlaka koymanız gereken bir madde, maraton koşmak… Tam 42 kilometre 195 metre…
2016 yılı kötü bir yıl oldu Türkiye için. Kanın oluk oluk aktığı, acıları boncuk gibi dizdiğimiz bir sene. 2017’nin ilk saatinde Reina’da yapılan katliam, 2017 yılının da farklı olmayacağını haber verdi bize. Ama hayat devam ediyor, insanoğlu bir yandan dertlenirken, kahrolurken, bir yandan da kendini rehabilite etme yollarını da buluyor. Benim için de bu, koşmak uzun zamandır. 2016 yılı içinde bir maraton koşma kararını vermem 2015 yılında 15k koştuğum Vodafone İstanbul Maratonu’nda oldu, lakin maratona öyle gaydırıguppak koşarak hazırlanamazsınız. Program uygulamanız, disiplinli çalışmanız, fedakarlıklar yapmanız gerek. 42 kilometre 195 metre… dile kolay, bir ömür gibi..
Bu sebeple 2016 yılı koşularımın tamamı aslında bu maratona hazırlık. Ancak sistemli koşu programım maratona 13 hafta kala başladı. Peki nasıl bir porgram? Ahanda şöyle:



Ancak önce 2016 başından ele alalım, ben koşu namına neler yapmışım,  hem de ülkenin durumuna bir bakalım:

11 ocak günü 10k 6 pace bir koşu yapmışım, ufak ufak antrenmanlar…
12 Ocak Sultanahmet Meydanı'nda Alman turist kafilesi hedef alındı. IŞİD’in üstlendiği canlı bomba saldırısında 11 kişi hayatını kaybetti.
13 Ocak Diyarbakır’ın Çınar ilçesinde PKK, İlçe Emniyet Müdürlüğü binasını ve çevresindeki lojmanları hedef aldı. Saldırıda 3’ü çocuk 6 kişi hayatını kaybetti.

17 Ocak’da körfez dönüşü yapmışım, işten eve dönüş. 15k 5.40 pace…
Aynı günün akşamı, Ankara’da askeri servise PKK’nin bombalı araçla düzenlediği saldırıda 28 kişi öldü.



13 Mart Haftasonu uzununu koşmuşum, 21k 5.30 pace…
Yine aynı akşam Ankara Kızılay’da yine PKK tarafından bombalı araçla düzenlenen saldırıda 35 kişi yaşamını yitirdi.

12 Mayıs’da bozcaada yarı maratonu öncesi son jog’u atmışım, 5k 5.50 pace…
Aynı gün Diyarbakır’ın Sur ilçesindeki Dürümlü mezrasında, bomba yüklü araç patlatılması sonucu 16 kişi hayatını kaybetti.

28 Haziran’da haftanın açılışını yapmışım, 12k 5.30 pace…
Akşamına İstanbul Atatürk Havalimanı Dış Hatlar Terminali girişinde yaşanan silahlı çatışma sonrası, IŞİD’li 3 farklı canlı bomba eylemcisinin kendini patlatması sonucu 41 kişi hayatını kaybetti.

10 Ağustos’da diz kontrol koşusu kısa bir koşu 3,2 km 5.50 pace…
Aynı gün Diyarbakır'ın Sur ilçesindeki tarihi On Gözlü Köprü yakınlarında polis servis aracına bomba yüklü araçla düzenlenen saldırıda 5’i aynı aileden olmak üzere 6 kişi hayatını kaybetti.

15 Ağustos Koşukolik pazartesi koşusu 8k 5.40 pace…
Aynı gün Diyarbakır Bölge Trafik Müdürlüğü önünde bomba yüklü bir araçla düzenlenen saldırıda 5’i polis olmak üzere 8 kişi hayatını kaybetti.

20 Ağustos Foça’da Ahmet kaptanla foça turu, 16k 5.40 pace…
Gaziantep’in merkez Şahinbey İlçesi’nde sokakta yapılan düğünde kalabalığın arasına karışan İŞİD'li canlı bomba, üzerindeki patlayıcıyı infilak ettirdi. Patlamada 51 kişi hayatını kaybetti.

23 Kasım’da Körfez’i dönmüşüm yine, 15k, 5.25 pace…
Ertesi gün Adana Valiliği yakınında bulunan otoparkta bombalı araç patlatıldı, 2 kişi hayatını kaybetti.
24 kasım’da Eşekçukuru’nu ziyaret 10k 6.20 pace…

9 Aralık Kaynaklar trail 11k 5.35 pace…
Ertesi gün Beşiktaş’ta Beleştepe olarak bilinen Vodafone Arena yakınlarında düzenlenen iki bombalı saldırıda 44 vatandaşımız katledildi.

18 Aralık Bostanlı 11k 5 pace…
Bir gün önce  Kayseri’de bomba yüklü araçla askerleri taşıyan halk otobüsüne yapılan saldırıda, 15 asker şehit oldu, 48 asker yaralandı.

Koşunun rehabilitasyon yönüne vurgu olsun, hem de nasıl bir ülkede, nasıl hayatımızı sürdürdüğümüz ve hayatımızdaki küçük mutlulukları yaşarken kimi zaman nasıl suçluluk duyguları ile boğuştuğumuzu görelim diye çıkardım bu kronolojiyi. Neyse…

Gelelim maratonumuza, 13 haftalık programı verdim yukarda, onun yüzde 80’ine riayet ettim diyebilirim. Bir tane uzun firem var, 30k’lardan birini koşamadım. Programın son iki haftasını uygulayamadım zira dizimin tam ortasına bir ağrı gelip oturdu. Ne zaman koşsam, 2. Km’de başlıyordu. Sonradan öğrendim ki beynin bana bir oyunuymuş bu. Maraton tarihi yaklaştıkça artan stres sonucu beyniniz size bir oyun oynuyor, koşmamanız için size bir bahane hazırlıyor. Yarış sabahı start alana kadar yarışı bitiremeyeceğimi düşünüyordum. Yarışta ise hiçbir ağrı duymadım, Alpay 1-beyin 0…

İstanbul’a takımımızın Sezar’ı Kaan ile uçtum, doğrudan koşu fuarına geçtik. Kitlerimizi aldık, Koşukolik Şebnem’in standını ziyaret ettik, sonrasında kitlerimizle beraber kalacağımız Sultanahmet’teki otelimize geçtik. Küçük bir Sultanahmet turu, ertesi gün acılar içinde geçeceğimiz Gülhane Parkı’nı gezdik. 
 Güzelce beslendikten sonra otele geçip ertesi günü beklemeye başladık. Sabah 6 da kalktık, ne görelim dışarısını sel almış. Bardaktan boşanırcasına bir yağmur. Giyinip bel çantamı belime taktım, 4 tane 200 ml suluğumun ikisine magnezyum tozu, ikisine elektrolit tabletini attım. Koşu sırasında yoldan alacağım suları bunlara doldurup tüketecektim. 5 tane jeli de telefonumla beraber bel çantama sıkıştırdım. Hurma yiyemiyorum, sevmiim. Bacakları koparılmış hamam böceği gibin ne o öyle, ıyy… Neyse, artık hazırdım. Kahvaltıdan sonra otobüslere binmek için yağmurda otobüs sırasına girdik. Start noktasına vardık, son rütuşları yaptık ve maratonu 5.40 ortalama ile koşup 4 saatte bitirme kararı verdiğimiz Kardinal Tufan ve Bornova Lordu Ahmet ile koşumuza başladık.

Bu esnada Buca Dükü, yavru ayumuz Ferit de eşlik etti bir süre bize. Köprü çıkışı, Barbaros bulvarı inişi herşey istediğimiz gibi gidiyordu. Tempomuz 5.30-35 aralığındaydı, birbirimizi dizginliyor, sohbet ede ede koşuyorduk. Galata köprüsü’nde yoğun tezahüratlar eşliğinde 10k finişini geçtiğimizde 2 haftadır canıma okuyan diz ağrısının bir kandırmaca olduğunu anlamış oldum. Ağrıdan eser yoktu. Dönüşü yapıp 15k finişine yaklaşırken tempomuz hala istediğimiz gibiydi. Her 7.5 km’de bir jel, her 10 km’de bir magnezyum, bir elektrolit alma planımı da işletiyordum. Tabi yaptığım hataları yazının sonunda belirteceğim, eklemiş olayım, neyse devam edelim. Parkurun en dik kısmına Elif Aydoğdu ve eşi karikatürist Tan Oral'dan muz ve su takviyesi alarak girdim, elleri dert görmesin. Su kemerlerinin orayı tırmanırken, Ahmet ve Tufan ile 10’a kadar sırayla sayarak tempo vermemiz, hala tüylerimi diken diken eder. Bu şekilde parkurun en dik kilometresini de sorunsuz geçip 21. Km’de sahile inince rüzgarın hoşgeldini ile karşılaştık.
Kırılma noktası tam da burası aslında.
Ahmet kaptan rüzgara karşı temposunu korumayı seçerken, cüsseli koşucular olarak Tufan ile ben pace’imizi 6’ya düşürerek enerjimizi korumayı seçtik. (hata 1) Hesabımıza göre 8k böyle gidersek 8k da rüzgarı arkadan alırken tempomuzu arttırarak bu kaybedilen süreyi telafi edecektik. Tabi kazın ayağı öyle değil. 22-23. Km’de tufan temposunu 6.15lere çekince, zaten önden gitmiş ahmet’in peşinden ben de devam ettim. Ahmet 5.40, ben 6, tufan yanılmıyorsam 6.15 pace ile bu rüzgara karşı dönemi geçtik. 30k dönüşünü yapınca, yanımda sırtına 4 saat hedefini yazmış olan tavşan atleti gördüm ve peşine takıldım. Pace yine 5.40’lara inmiş, rüzgarı arkadan alır vaziyetteydim. Ama bir sorun vardı, gidemiyordum. Sakatlık yoktu, soluk soluğa değildim ama gücüm bitmişti. Daha önümde 10k vardı ve sırtında 4 saat yazan atlet benle arasını açtıkça işlerin sarpa sardığını fark ettim: karnım acıkmıştı.
Tüm programımda, tüm uzun antrenmanlarımda yanımda bulundurduğum kola ve meyve suyu yerine magnezyum ve elektrolit tercihimden pişman olmuştum. (hata 2) Siz siz olun, yarış günü test edilmemiş şeyler yapmayın. Resmen açtım. 38-39. Km’ye paceim 6.50-7’ye düşmüş vaziyette geldim, bu esnada sahilde yürüyenleri, gezenleri tarıyordu gözlerim. Bir dürüm yiyen varsa yanına yanaşıp elindeki dürümü isteyecektim. O derece açtım.
39. Km’deki son istasyona geldiğimde muz leğeninin yanında durdum, 4 tane yarım muz yiyip iki elime birer yarım muz daha alıp yürümeye başladım. 40. km'de yürüdüm evet. Zira bacaklar kalkmıyordu. Gülhane Parkı girişine gelince haydi koş dedim kendime ve parka girdim, artık 4 saat hedefi çoktan şaşmış, alt sınırım 4 saat 12 dakika hedefini de yürümüş olmam nedeniyle taze taze kaçmıştı. Bu esnada Türkiz kaptan bir güneş gibi doğdu parkın ortasında. İnsanın bir takımı olmalı şu hayatta, viva RED Runners… 4 saat 17 dakikalık maraton derecem 4 saat 20 dakika üzeri değilse Türkiz sayesindedir.
Onun motivasyonu ile yokuş yukarı parkı koştum, kapılardan geçip Sultanahmet’e tırmandım ve son düzlük. Solda el sallayan, bağıran takım arkadaşlarım, maratonu çok önce bitirip duşunu alıp gelmiş kaptanlar, Sezar, Kral, Ayrınmen… Bizleri desteklemek için gelmiş Burcu, Gözde ve Özkan kaptanlar ve sürpriz bir şekilde finişe gelen Sarı kaptan…
İşte o manzara 17 dakikalık rötarı unutturup bir maraton finisher olduğunuzu ve ne büyük bir iş yaptığınızı idrak etmenizi sağlayan manzara… Sizi alkışlıyorlar, destekliyorlar… Ağlamamak için bahane bulmak zor…Elime tutuşturdukları bayrak ile son deparımı atıp finişi geçtim. Sonrası bir bulut…Ağlasam mı? Birini görsem, tanıdık bir yüz, ağlayacağım hüngür hüngür. Nereye gideceğimi bilemiyorum, elime verdikleri çantadan çıkan çikolata ve muz, "ağlama ulan, açsın, ye bizi" deyince kendime geldim ve onları yedim. Sonrasında Tufan’ı karşılamak için takım arkadaşlarımın yanına geçtim. Ve evet Tufan da göründü geliyor, ona da böğürüp gazı verdikten sonra bir maratonu bitirmenin verdiği mutlulukla baş başa kaldım. Evet hedef süremin dışında kaldım, bir sürü sorun yaşadım ama ne gam. Maraton koşmuştum. 41 yaşında, 42 km koşmuştum.

Topal ördek gibi gezerken sonrasında, protein yüklemesini yaparken suratınızın orta yerine yerleşen sırıtışa, bir senedir yaptığımız hazırlıkların meyvelerini toplamanın verdiği huzura ve acaba maratonu bombalarlar mı, ölür müyüz endişesinin boş çıkmasının verdiği rahatlama karışarak havaalanının yolunu tutuyoruz. Evet artık bir maraton finisherim, çalıştım başardım. Siz de bunu yapın derim, yaşınız, kilonuz, durumunuz hiç önemli değil. Çalışmak bu işin vizesi. Çalışın koşun, ölmeden yapılacak 100 şey yok artık bende, biri çizili ve çok mutluyum…

Koşumun strava kaydı için: https://www.strava.com/activities/774815878

Viva RED Runners demiş miydim? Evet…




5 Ekim 2016 Çarşamba

Maratona Hazırlanmak

Aslında bu yazıyı 13 Kasım sonrası yazmayı düşünüyordum, artıları eksileri, yarış öncesi, yarış sırası ve yarış sonrası toptan bir bakış. Ama bir yazı da bunların hepsine değinmek, en ince ayrıntılara girmek çok mümkün olmayacaktı. O yüzden Vodafone İstanbul Maratonu'nda ilk maratonunu koşacak bir koşucu olarak antrenman programımın tam ortasındayken bu yazıya oturdum.



Nasıl bir süreç beni bu maratona yönlendirdi, nasıl hazırlanıyorum, mental olarak ne seviyedeyim, antrenmanlar nasıl gidiyor, yarışı defalarca kafamda koştum acaba nasıl koştum gibi sorulara değineceğim. Yarış sonrası yazacağım yazıya da referans noktaları olacaktır diye düşünüyorum.
Gelelim bana, koşu geçmişime... 3 yıldır aktif olarak koşan 41 yaşında bir fotomuhabirim. Öncesinde hiçbir spor geçmişim yok. 2 buçuk sene sene önce bir arkadaşımın, tabiri caizse, gazıyla Vodafone İstanbul'a 10k'ya kayıt oldum. "Eh madem 10k koşacağız, bari yürümeyelim, gerçekten koşalım" diyerek antrenmanlara başladım Karşıyaka Stadı'nda. (Stad şimdi yok, o da ayrı bir yazı konusu) O günden bugüne Vodafone İstanbul Maratonu 10k ve 15k olmak üzere iki kez, İzmir Yarı Maratonu iki kez, bir kez Antalya Maratonu 10k, iki kez Cunda 16k, bir kez de Bozcaada Yarı Maratonu koştum. Tüm bu koşulara hazırlıklar ve hayatımızın bir parçası yaptığımız koşuların yekününe baktığımızda 2500 km üzerinde bir yol kat etmişim. Bu süreçte sürelerimi geliştirdim, bir koşu takımına dahil oldum (R.E.D. Runners) strava'da segment avlarına çıktım, pr'lar yaptım, Ama kafamın hep bir köşesinde bir full maraton koşmam gerektiği ve o günün yaklaştığı fikri dönüp duruyordu.
Bu tüm yarışlar ve koşu temelinin sonunda artık bu sene, koşuya başladığım yerde, Vodafone İstanbul Maratonu'nda full maraton koşmam gerektiğine karar verdim. Ne zaman verdim, 2016 mayısında. Bozcaada koşusundan hemen sonra.
Maraton koşmuş takım arkadaşlarım  maratonun çok zor olduğunu, inanılmaz acılarla boğuşacağımı, mental bir sınav olduğunu anlattılar ama hiç biri antrenmanın en az maraton kadar yıpratıcı, zor ve mental bir direnç istediğinden bahsetmemişti.
Oturdum internette maraton programları aradım uzunca bir süre, sonunda bir tane benim istediğim planlamaya uygun, anlaşılır bir program bulup kendime göre revize ettim. 16 haftalık programdı ama yarışa 13 hafta kalmıştı. ilk 3 haftayı keserek revizeye bir de makas kattım :)
Şuan programın 7. haftasındayım, 6 hafta kaldı yarışa. Ve bu süreçte sabah 5.30'larda kalkıp 6 da koşmaya başlamak, bunu haftanın 5 günü yapabilmek en az maraton koşmak kadar zor diyeceğim, maraton koşanlar gülecek muhtemelen :) Zira eğer bir meslek ve aile sahibiyseniz, bir de küçük çocuğunuz varsa, size koşu için sabahın körü kalıyor, herkes uyurken siz koşuyorsunuz. Akşamlar hem mevsim açısından uygun olmuyor hava sıcaklığı nedeniyle, hem de aile programları olduğu için size kalan tek vakit uykunuzdan feragat ettiğiniz gün doğumları oluyor. Kolay değil onu söyleyeyim. Haftada 60-65 km gibi bir koşu mesafesi ile maratona hazırlanıyor, hedeflediğim süreyi koşabileceğim bir mental ve fiziksel hazırlık dönemi geçiriyorum şu anda kısacası.

Peki hedefim ne?

Takım arkadaşlarım Ahmet Karaoğlu ve Tufan Çapar ile en üst nedefi 3 saat 59 dakika 59 saniye altı olarak koyduk. Tufan'ın ikinci maratonu olması sebebiyle hedefe bağlı kalma konusunda bizden daha ısrarlı :) Ancak ilk maratonu koşacak olan benim için 5.40 pace demek olan 3.59.59 en üst hedef, 6 pace demek olan 4. saat 12 dakika ise en alt hedefim diyebilirim. Bu aralıktaki bir derece yarış sonu beni mutlu edecektir eminim. Hele bir de yürüyebilirsem finişte, değmeyin keyfime olacak :) Peki bu süreçte antrenmanlar nasıl geçiyor derseniz, programımda iki tane 30, bir 32, bir tane de 35 km var. ilk 30 ve 32 km mesafeleri koştum. Çok kolay olmadılar ama beklediğimden daha dirençli buldum kendimi. Bu da çalışmanın faydalarını gördüğüme işaret. Güçleniyorum, orası kesin. Bu dönemde tabi yarışlar da oluyor, onlara da katılıyoruz. Kimisi hedef yarış olsa da asıl hedefin maraton olduğunun bilinciyle koşuyoruz. Bu düşüncelerle İzmir Yarı Maratonu'na katıldım, 5.09 ortalama pace ile 1 saat 48 dakikalık derecemle en iyi yarı maraton dereceme imza attım. Geçen sene Asics Çeşme Weekend'i 2 saat 6 dakika gibi bir sürede tamamlayabilmişken, bu sene 1 saat 56 dakikada bitirdim, daha bu pazar. Yani çalışmak işe yarıyor.
Şimdi önümde bir 35 ve bir 30 kalıyor, 35'i kesin koşacağım ama son 30 km için söz vermeyeyim :) 35 performansıma bağlı olarak karar vereceğim o 30 için, zira yarış vakti çok yaklaşmış olacak ve bir sakatlık çıksın istemiyorum.

                        Oğlum güney'le Bozcaada recoverysi öncesi


Durumlar böyle, maratonu koştuktan sonra hem yarışı hem yaşadıklarımı anlatan bir yazı kaleme alacağım, Orada antrenman programımın ayrıntılarını da paylaşacağım. Bu anlamda yarışa hazırlanacak, özellikle ilk kez maraton koşacaklara rehber olacak bir yazı olsun istiyorum. Hem öneriler olacak hem kaçınmaları gereken konulara değineceğim. Zira internette bu konuda yazılmış çok fazla materyal yok, böylesi ince eleyip sık dokunan, test edilmiş antrenman programlı bir yazının bizim gibi ilk kez maraton koşmaya niyetli koşucular için bulunmaz nimet olduğunu düşünüyorum. Umarım hedefini tutturmuş, sakatlıksız bir şekilde bir yazı kaleme alabilirim. O güne kadar çalışmaya devam...

Not: Bu süreçte antrenmanlarımı takip etmek istiyorsanız: https://www.strava.com/athletes/9251485

9 Mayıs 2016 Pazartesi

Wings For Life World Run-İzmir








Koşamayanlar için koşulan bu dünyanın en geniş katılımlı sosyal sorumluluk koşusu, iki sene Alanya'da yapıldıktan sonra bu sene İzmir'de düzenlendi. Sanıyorum ki bu şehir değişikliğine karar veren wings ekibi, 30 ülkede yapılan bu organizasyona en fazla katılım gösteren ikinci şehir olarak İzmir'i seçmiş olmalarından gayet memnundurlar. 8 bin katılımla en kalabalık koşucu sıralamasında ikinci sıradaydı İzmir. Bunu o kadar beklemiyormuş ki wings ekibi, 4 bin tişort ve bir o kadar da madalya hazırlamıştı. 8 bin kayıt olunca 4 bin kişi kendi tişortleriyle koştu, wings ekibi madalyaları da 20k sonrasına koyarak en iyi performans gösterenlere madalya vermeyi uygun buldu.

Organizasyonun İzmir'de yapılmasının bir çok artısı oldu, hangisinden başlayacağımı bilemiyorum. İzmir gibi bir şehirde profesyonel bir koşu organizasyonunun yapılmıyor oluşu büyük eksiklikti, o eksikliği kapayan bir koşu oldu wings. Katılımın büyüklüğüne bakınca İzmirlilerin, doğru düzgün yapılan bir organizasyona nasıl aç olduğunu da gösteriyor sanıyorum. Evet İzmir Büyükşehir Belediyesi'nin 19 mayıs ve 9 Eylül koşuları var, ancak şu organizasyonlarla kıyaslandığında bu koşuların amatör kaldığını söylemek gerek diye düşünüyorum. Bu bakımdan wings'in startına gelen İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu'nun, bu tarz organizasyonlardaki görsel şov, profesyonel düzenlemelerin ne kadar önemli olduğunu kendi gözleriyle görmesi gayet önemliydi. Önümüzdeki koşularda sponsor firmalarla çalışmanın organizasyonlara katkısı üzerine ufuk açıcı bir deneyim yaşamıştır diye umuyorum sayın başkanın. Bu arada 9 eylül koşusu bu sene 1 saat geriye alınıp sabah 8 olarak belirlenmiş. Geçen sene bunun kavgasını verirken kimi kraldan fazla kralcılar bize tepki göstermişti, ancak Büyükşehir sesimize bu sene kulak vermiş, 32 derecede bizi koşturmak yerine yarışı 1 saat geriye alarak en azından bir nebze daha serinlikte koşmamızı sağlamış oldu. Kendilerine de teşekkürü bir borç bilirim bu anlamda.

Wings'e gelince, eksiklikleri yok muydu, elbetteki vardı. Tişort madalya sayısını hesaplayamamış, öngörememiş olmaları bir eksiklik. Böyle durumlar için kayıtlar alınırken çözüm bulmaları gerekiyordu diye düşünüyorum. Ve İzmir'in sıcağını düşünürsek her 5 km'de bir su istasyonunu 3 km'ye indirmeleri gerekliydi. Koşanların genelinin 5-20 km arasında araca yakalandığını düşünürsek iki yada 3 istasyon görebildiler ve bu yetersiz kaldı. Tabi bunun yanında 30km sonrası koşanların susuz kalması da cabası. 30 km üzeri performans göstermiş-gösteren koşuculara 5 km'de bir su takviyesi çok yetersizdi. Önümüzdeki sene bu konuya bir düzenleme getireceklerini düşünüyorum. Önümüzdeki sene demişken, bu kadar ilgi gösteren bir şehirden 2017'de bu yarışı almazlar diyordum ki çoktan kayıtları açılmış bile, 2017'de tekrar İzmir'de bu yarış:

http://www.wingsforlifeworldrun.com/tr/tr/2017-te-tuem-duenya-ile-yaris/




R.E.D. Runners takımı olarak 10 kişiyle bu koşuda yer aldık. Sayımız evet azdı, İzmir merkezli bir takım olarak buraya, tam takım, 25 kişi gelmemiz gerekiyordu. 40 aktif koşuculu Rundamental'in 35 kişiyle İstanbul'dan kalkıp İzmir'e gelirken İzmir takımı olarak bizim yarı bile olmayan bir ekiple, 10 kişi, katılmamız olmadı. Bu da takım özeleştirisi olsun. Önümüzdeki sene bir iki fireyle tam takım katılacağımızdan kimsenin de şüphesi olmasın.




Gelelim kişisel performansıma, niyetim 10k pr yapmaktı, tüm enerjimi 10k'da tüketip, sonrasında jog atarak aracın beni yakalamasını bekleyecektim. Bu anlamda ilk 5k 4.50, sonraki 5k 5 pace giderek 10k pr'ım olan 49 dakikanın altında koşacaktım. ilk 5k planım tuttu, ancak ikinci 5k planım 7. km'de turan köprüsü yokuşu nedeniyle bozuldu. 5.20 pace ile yokuşu çıkınca o 20 saniyelik açığı kapamam için 4.40 koşmam gerekecekti 8. kilometreyi. Ancak nabız zaten 175'lerde olduğu için bunu yapamayacağımı çok iyi biliyordum. Ben de pr'dan vazgeçip nabız kontrollü koşmaya karar verdim. 170 nabızla koşarak 15k'yı tamamladım, her kilometrede pace düşüyordu haliyle. 15.k'yı 1 saat 22 dakikada, araca yakalanmadan tamamladım ve yarışı bıraktım. Zaten araç da 5 dakika sonra geldi. Devam etseydim sanıyorum 16-17 km aralığında yakalanacaktım araca.




Velhasıl İzmir için güzel bir organizasyon, wings organizatörleri için verimli bir koşu, Büyükşehir Belediyesi için ufuk açıcı bir yarış oldu Wings For Life World Run.

Bu arada belirtelim, Türkiye birincisi 53 km ile Ahmet Bayram olurken, R.E.D. Runners ekibimizden Okan Enis 18 km ile en uzun koşan takım üyemiz oldu.

Önümüzdeki sene daha çok katılımlı, daha uzun mesafe koşulu bir yarışın yazısını yazıyor olmak dileğiyle, uzun bir aradan sonra bloga bir yazı koymanın mutluluğunu yaşıyorum. Genel sıralamada 3335 koşucu arasında 335., yaş grubunda (m40) 235 sporcu arasında 56. olmuşum, çok iyi bir derece değil ama yine de kendi koşumdan memnunum açıkçası. Strava kaydını da koyalım koşumun, tam olsun:

https://www.strava.com/activities/569528934

26 Kasım 2015 Perşembe

2016 Koşu Takviminizi Belirlediniz mi?






Atletizm Federasyonu 2016 yılı Faaliyet Takvimini kesinleştirip açıkladı, geçen yıl yaptığım gibi katılacağım koşuları yine bu liste üzerinden belirleyeceğim. En azından çakışan yarışları, yeni yapılacak koşuları derli toplu görme imkanı veriyor bu liste.
Şimdi benim ilgimi çeken, yurt içi ve yurt dışı koşuları belirledim, gönül ister hepsine katılmak ama zor... yine de listeyi incelemek güzel. O zaman Ocak 2016'dan başlayalım, benim ilgimi çekenlere bakın, sonra da Atletizm Federasyonu'nun linkine tıklayın, tamamını görün:

22 Ocak Dubai Maratonu

21 Şubat Trabzon Yarı Maratonu

6 Mart Paris Maratonu
6 Mart Runatolia
27 Mart Tarsus Yarı Maratonu
27 Mart Alanya Atatürk Yarı Maratonu

3 Nisan Paris Maratonu
10 Nisan Rotterdam Maratonu
10 Nisan Viyana Maratonu
16 Nisan Belgrad Maratonu
17 Nisan Hamburg Maratonu
24 Nisan Londra Maratonu
24 Nisan Vodafone İstanbul Yarı Maratonu
24 Nisan Bodrum Global Run

8 Mayıs Wings For Life İzmir
14 Mayıs New Balance Bozcaada Yarı Maratonu
19 Mayıs Samsun Yarı Maratonu
29 Mayıs Uluslararası Dostluk Yarı Maratonu Edirne

9 Eylül İzmir Yarı Maratonu
9 eylül Berlin Maratonu

23 Ekim İstanbul Büyükada Run
30 Ekim Frankfurt Maratonu

12 Kasım 38. Vodafone İstanbul Maratonu

11 Aralık Mersin Maratonu

Evet benim çıkardığım koşular bunlar, elbet daha çok yarış var listede, hatta bu listede olmayan, mesela Cunda Koşusu, bu yıl ikincisinin yapılması beklenen Kaçkarlar Ultra Maratonu, 15-16-17 Temmuz 2016'da ilk kez yapılacak olan Aybastı Ultra Maratonu/Ordu koşusu da ilgi alanıma giriyor açıkçası.
Kaçkarlar ve ya Aybastı'dan bir tanesine katılarak İzmir'in sıcağından kaçıp Temmuz ayında Karadeniz'in yaylalarında koşmak inanılmaz güzel olacak diye düşünüyorum. Aybastı'nın kayıtları da başlamış vaziyette bu arada, belirteyim.

Siz de bence kağıdı kalemi elinize alın, 2016 koşu takviminizi çıkarın, uçak biletlerinin peşine düşün derim. Erken kalkan yol alır...

http://www.taf.org.tr/2016-yili-faaliyet-takvimi-kesinlesti/

28 Ekim 2015 Çarşamba

İzmir'e Bir Armağan: Asics Çeşme Weekend


Biraz geç olsa da Asics Çeşme Weekend Yarı Maratonu raporumu kaleme alayım dedim, geç olsun güç olmasın diyerek sizi buyur edeyim yazıya:
"İzmir'de niye bir profesyonel koşu yok" hayıflanmamızın üzerine geldi bu Çeşme'de Asics sponsorluğunda koşu haberi.

Haliyle koşu sporu ile haşır neşir olan herkesi heyecanlandırdı. Zira İzmirde düzenlenen bir kaç koşu hem amatörce hem kusurları bol koşulardı ve İzmirli koşucular olarak profesyonel koşulara katılmak için farklı şehirlere gitmek durumundaydık. Bu anlamda tabi ki hiç düşünmeden hemen kaydımızı yaptırdık. İzmir'e bu kadar yakın bir koşu organize ediliyor ve katılmamak elbetteki düşünülemezdi. Gelibolu koşusu ile tarihinin çakışması katılımı düşürse de yarış sabahı  Çeşme'ye gittiğimizde gördük ki sayı hiç de yetersiz değil.

35 derece sıcakta 9 Eylül İzmir'in Kurtuluşu yarı maratonunda ilk kez bu mesafeyi (21k) koşmuş, daha doğrusu koşmaya çalışmış bir koşucu olarak çok şey beklediğim bir organizasyondu Asics Çeşme Weekend. Bir de uygun fiyata Love You Otel'de oda bulunca eşim ve oğlumu da yanıma alarak Çeşme'ye doğru sabahtan yola çıktık. Önce otelimize yerleştik, sonra minik adımlar koşusunda ter dökecek 5 yaşındaki oğlumu start noktasına götürdük.




Önde bir tavşan abla, arkada minikler, startla bir koşmaya başladılar, tabi bizimkiler yani oğlum Güney ve sınıf arkadaşı Dila geride kaldı, yetişkin desteği olarak ben ve babası Emre Tuncer piste daldık. Ellerinden tutarak iki küçük sporcumuzla koşuyorduk lakin dönüş yerine gelmeden dönmeye karar verdik. Zira çocuklarımız yaşça büyüklerin arasındaydı, tam turu atmaya kalkarsak 40 dakika sonraki kendi koşumuzun startını bile kaçırabilirdik. :) Küçük bir şike ile erken dönüş yaparak finişe geldik. Madalyasını alan Güney ve Dila inanılmaz mutluydu.. Onları annelerine teslim ederek start noktasına geçtim. Startın verilmesiyle kalabalığın içinden kendime bir yol açmaya çalıştım. Niyetim 5.50 pace ile koşmak, yarışı 2 saat altında bitirmekti. Ancak kalabalıktan sıyrılma çabası, bir de ortamın hızı yüzünden tempomu bir türlü ayarlayamıyordum, 5.30 ile geçiyordum kilometreleri. Bunun başıma iş açacağının farkındaydım ama bir türlü de hızımı düşüremiyordum. 8. km'de bulunan dönüşe geldiğimde hızım hala 5.30 seviyelerindeydi ve güneş nedeniyle sıkıntılı anlar yaşıyordum.
Dönüşle beraber güneşin yerine rüzgar devreye girdi. Sert rüzgar hem koşuyu zorluyorken, hızlı çıkmamın bedelini tempomu kaybederek ödüyordum. Nerdeyse 6 pace ile koşar vaziyetteydim artık. Ancak eklemeden geçmeyeyim, parkur güzel, inişli çıkışlı ve başarılı işaretlemeleri ile organizasyon ekibi işin hakkını vermiş diyebilirim. Velhasıl start noktasından geçip Çeşme Çarşı içinden Ayayorgi Koyu'na doğru yol alırken tüm ritmimi kaybetmiş 6.20 pacelere inmişti hızım, ama azimliydim, bu yarışı bitirecektim. Son dönüşleri yapıp ayayorgi sapağına döndüğümde süre 2 saati geçmişti. Hedefimi tuturamamıştım ama izmir yarı maratonu derecemin neredeyse 10 dakika önündeydim. Paparazzi Bech Club'deki finiş noktasına geldiğimde beni eşim ve oğlum karşıladı. Birşeyler yiyip organizasyonun masaj çadırlarına attım kendimi, zira kalflerim uyuşmuştu neredeyse. Küçük bir masaj sonrası Paparazzi'ye girdim, benden önce yarışı tamamlamış arkadaşlar hamburger bira kuyruklarındaydılar. Yarış sonrası birşeyler yiyip içebilmek inanılmaz iyi geldi diyebilirim. Karnımız doyduktan sonra hafif topallayarak otele doğru yol aldık ve önümüzdeki sene de katılma yolunda Flamme Rouge takımından arkadaşlarım Umut Kasım Şebnem ve Hakan ile ayaküstü hem yarış kritiği yaptık hem de seneye daha kalabalık bir ekiple buraya gelmemiz gerektiğine karar verdik.




Organizasyona gelirsek, kiti katileti yapmışlar, özellikle tişortu gayet başarılıydı. Asics farkı sanırım bu. Start noktası, parkur seçimi ve parkur işaretlemeleri iyiydi, su istasyonları da başarılıydı. Hiç bitmiş su istasyonundan geçmedim, 2 saat üzeri koşmama ragmen üstelik. Koşu sonrası ikramlar ve denizde, beach club'da finiş verilmiş olması ayrı bir güzellik, denize girme fırsatım olmadı ama önümüzdeki sene bunu da yapmayı planlıyorum. Genel olarak baktığımızda İzmir'in kaliteli bir koşu ihtiyacını karşılayan bir işe imza atmış organizatörler Asics Çeşme Weekend ile. Sanıyorum katılımdan da memnunlar ki seneye de düzenleneceğine dair konuşmalar finiş yerinde dillendiriliyordu. Bu anlamda seneye daha iyi bir derece hedefiyle yine start noktasında olacağız, oğlum Güney'le beraber...

Koşu Strava Kaydım: https://www.strava.com/activities/405490075

18 Eylül 2015 Cuma

Mülteci Çocuklar İçin


Göçmenler için mış gibi yapmadan harekete geçmek isteyenler diye bir liste yayınlamıştı bir kadın, haberlere konu oldu, röportajlar yapıldı kendisiyle. Üzülmenin ötesinde birşeyler yapmak isteyenler için yardımda bulunabilecekleri yapıların listesini çıkarmıştı. O listede Halkların Köprüsü Derneği de vardı, Suriye savaşı ile beraber ortaya çıkan mülteci sorununa merhem olmak için izmir'de biraraya gelmiş insanların kurduğu bir dernek, başında da profesör Cem Terzi var.
Velhasıl, malumunuz ben biraz koşuyorum ve 3 Ekim'de Çeşme'de bir koşu var, Asics Çeşme Weekend adıyla. Ben bu koşuda Halkların Köprüsü Derneği yararına koşmak istiyorum, misal siz de beni desteklemek, Halkların Köprüsü Derneği'ne bağış yapmak ister misiniz? Ama 10 lira ama 50 lira ama 100 lira ama 1000 lira, takdir sizin. Yapacağınız bağışlar beni motive edeceği gibi, bir bebeğe mama, bir hasta çocuğa ilaç, bir üşüyene battaniye olacak. Yapmanız gereken şu,

Halkların Köprüsü İş Bankası
IBAN: TR35 0006 4000 0013 3720 0190 24
HESAP NO: 3372 19024
buraya bağış yapmak, yaparken açıklama kısmına "Alpay Koşu" yazmak veya yazdırmak, yaptığınız bağışı da altta yorum yap kısmından ya da facebook üzerinden (https://www.facebook.com/alpaysonmez75) özelden bana mesajla belirtmeniz. Böylece ben de toplanan bağışı takip edebilir, koşu sonrası burdan sizleri bilgilendirebilirim. Teşekkürler, yüzümü kara çıkarmayın, göreyim sizi :)
Not: Zaman zaman bu iletiyi paylaşacağım koşuya kadar, görmeyenlere gösterebilmek adına, siz de forward ederseniz, paylaşırsanız, daha çok insana ulaşabiliriz.